ای امام عصرپرزد دل به كویت السّلام

                         دركجا مسكن نمودی ای شه والا مقام

ماه من امشب ز زیر ابر غیبت شو عیان

                     تاكشم خاك قدمهایت به چشمم این زمان

من به دنبالت شتابان،توبه من بی اعتنا

                    می كنم امشب ظهورت را تمنّا از خدا

مرهم درد دلم ای زاده ی خیرالنّســا

                    ای گل نرجس بگوبی توكنم رودركجا

بزم ما بی تو ندارد آن صفـــا و روشنـی

                         غنچه ی خوشبوی نرجس!ای گل باغ علی

بی جمالت كعبه باشددر نظر بیت الحـــزن

                        بی رخت ارزش ندارداین جهان یابن الحسن

آسمانم بی تو بی نور اســت ای نور خدا

                       هـر مریضـی می كند از تــو تمنّـای شفـا

ای فــدای خال مشكیـن تو ای ماه منیـر

                            شیعیان تو همـه درعشــق روی تـواسیر

در كجــا خرمن زدی ای ماه تابان همـه

                            منتــظر از بهـــر دیــدارتوباشـد فاطمه

گیسویت پرچین قدت سرواست ودستت پرسخا

                             هــركجـا هستی نما بر شیعیان خود دعا

خانه و بام و درم بی تو ندارد روشنی

                           چشم من تا كی به در بهرتوای پور علی

گفت«ذاكر»دررهت چشمان من گشته سفید

                           جان زهرا این حقیره رامکن تو نا امید

                                                                   ذاکر دارابی